12:07:00 PM
CKLatheef
ബൈബിളില് പറയപ്പെട്ട വ്യക്തിത്വങ്ങള് ചരിത്രപുരുഷന്മാരാണ് എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവരാണ് മുസ്ലിംകള്. ദൈവനിഷേധം സ്വീകരിച്ച അത്യപൂര്വം ആളുകളെ അവയെ നിഷേധിക്കുന്നുള്ളൂ. ബൈബിളിന്റെ ദൈവികത അംഗീകരിക്കാത്തവരും അതിന് ഒരു ചരിത്രകൃതിയുടെ സ്ഥാനം നല്കുന്നില് വിമുഖത കാണിക്കുന്നില്ല. സ്വാഭാവികമായും ചരിത്രം ഉദ്ധരിക്കുമ്പോള് അതിലെ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ നാമങ്ങള് ഒന്നാകും. ഖുര്ആന് പകര്ത്തിയതാണ് എന്ന ആക്ഷേപത്തില്നിന്ന രക്ഷപ്പെടാന് കഥാപാത്രത്തെ മാറ്റേണ്ട അവശ്യമില്ല. സത്യത്തില് പകര്പ്പ് തന്നെയായിരുന്നെങ്കില് ആരോപണം ഒഴിവാക്കാന് അത്തരം വേലകള് ഒപ്പിച്ചുകൂടായ്കയില്ല. പക്ഷെ ഖുര്ആന് അതല്ലാത്തതുകൊണ്ട് ആവശ്യമായ ഒരു ചരിത്രശകലം ബൈബിളിലുണ്ടെന്ന് വെച്ച് അത് മാറ്റിവെച്ചിട്ടില്ല.
ഈ കഥാപാത്രങ്ങളിലുള്ള സാമ്യതയല്ലാതെ മറ്റൊരു തെളിവും ബൈബിള് ഖുര്ആന് കോപ്പിപേസ്റ്റ് ബന്ധം ആരോപിക്കുന്നവര്ക്കില്ല എന്ന് കഴിഞ്ഞ രണ്ട് ഭാഗങ്ങളിലേയും ചര്ച സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഈ വിഷയം ഈ പോസ്റ്റോടെ അവസാനിപ്പിക്കുയാണ്.
ഖുര്ആനും ബൈബിളും ഉദ്ധരിച്ച ഏതാനും ഭാഗങ്ങള്കൂടി പരിശോധിക്കാം. ഇത് ബൈബിളിനെ ആക്ഷേപിക്കാനല്ല. ബൈബിളിന്റെ പകര്ത്തിയെഴുത്തെന്ന ആരോപണത്തിന് മറുപടി പറയാന് ഇതല്ലാതെ മാര്ഗമില്ല എന്നതുകൊണ്ടാണ്.
പ്രവാചകനായ ലോത്തിനെക്കുറിച്ച് ബൈബിള് പറയുന്നു: ['30. അനന്തരം ലോത്ത് സോവർ വിട്ടുപോയി; അവനും അവന്റെ രണ്ടു പുത്രിമാരും പർവ്വതത്തിൽ ചെന്നു പാർത്തു; സോവരിൽ പാർപ്പാൻ അവൻ ഭയപ്പെട്ടു; അവനും അവന്റെ രണ്ടു പുത്രിമാരും ഒരു ഗുഹയിൽ പാർത്തു. 31 അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോൾ മൂത്തവൾ ഇളയവളോടു: നമ്മുടെ അപ്പൻ വൃദ്ധനായിരിക്കുന്നു; ഭൂമിയിൽ എല്ലാടവും ഉള്ള നടപ്പുപോലെ നമ്മുടെ അടുക്കൽ വരുവാൻ ഭൂമിയിൽ ഒരു പുരുഷനും ഇല്ല.32 വരിക; അപ്പനാൽ സന്തതി ലഭിക്കേണ്ടതിന്നു അവനെ വീഞ്ഞുകുടിപ്പിച്ചു അവനോടുകൂടെ ശയിക്ക എന്നു പറഞ്ഞു. 33 അങ്ങനെ അന്നു രാത്രി അവർ അപ്പനെ വീഞ്ഞുകുടിപ്പിച്ചു; മൂത്തവൾ അകത്തു ചെന്നു അപ്പനോടുകൂടെ ശയിച്ചു; അവൾ ശയിച്ചതും എഴുന്നേറ്റതും അവൻ അറിഞ്ഞില്ല. 34 പിറ്റെന്നാൾ മൂത്തവൾ ഇളയവളോടു: ഇന്നലെ രാത്രി ഞാൻ അപ്പനോടുകൂടെ ശയിച്ചു; നാം അവനെ ഇന്നു രാത്രിയും വീഞ്ഞു കുടിപ്പിക്ക; അപ്പനാൽ സന്തതി ലഭിക്കേണ്ടതിന്നു നീയും അകത്തുചെന്നു അവനോടു കൂടെ ശയിക്ക എന്നു പറഞ്ഞു.35 അങ്ങനെ അന്നു രാത്രിയും അവർ അപ്പനെ വീഞ്ഞു കുടിപ്പിച്ചു; ഇളയവൾ ചെന്നു അവനോടു കൂടെ ശയിച്ചു; അവൾ ശയിച്ചതും എഴുന്നേറ്റതും അവൻ അറിഞ്ഞില്ല.36 ഇങ്ങനെ ലോത്തിന്റെ രണ്ടു പുത്രിമാരും അപ്പനാൽ ഗർഭം ധരിച്ചു. 37 മൂത്തവൾ ഒരു മകനെ പ്രസവിച്ചു അവന്നു മോവാബ് എന്നു പേരിട്ടു; അവൻ ഇന്നുള്ള മോവാബ്യർക്കു പിതാവു. 38 ഇളയവളും ഒരു മകനെ പ്രസവിച്ചു; അവന്നു ബെൻ-അമ്മീ എന്നു പേരിട്ടു; അവൻ ഇന്നുള്ള അമ്മോന്യർക്കു പിതാവു' (ഉല്പത്തി 19).
ലൂത്ത് നബിയുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി ഇത്തരമൊരു സംഭവം ഖുര്ആനില് പരാമര്ശിച്ചിട്ടില്ല. ഖുര്ആനിന്റെ ധാര്മിക സദാചാരമനുസരിച്ച് തികച്ചും അധര്മികള്ക്ക് മാത്രം സ്വീകരിക്കാവുന്ന ഒരു പ്രവര്ത്തനമാണിവിടെ മക്കള് ചെയ്തത്. ഒരു പ്രവാചകനെ അതിന് കരുവാക്കി. ഖുര്ആനില് പരാമര്ശിക്കപ്പെട്ട പ്രവാചകന് ലൂത്ത് തികഞ്ഞ സാത്വികനും പരിശുദ്ധനുമാണ്. പകര്ത്തിയെഴുത്തായിരുന്നെങ്കില് ഇത്തരം സംഭവങ്ങള് പ്രവാചകന്മാരുടെ പേരില് ഖുര്ആനിലും കടന്നുകൂടുമായിരുന്നു.
തികഞ്ഞ വഞ്ചനയും ചതിയും ചെയ്താണ് യാക്കോബ് പിതാവിന്റെ അനുഗ്രഹവും പ്രാര്ഥനയും സമ്പാദിച്ചത്. ജ്യേഷ്ഠ സഹോദരന് ഏശാവിന്റെ അവകാശം അന്യായമായി തട്ടിയെടുക്കുകയായിരുന്നു അയാള് (ഉല്പത്തി 27: 1-38).
ദൈവദൂതനായ ദാവീദ് തന്റെ രാജ്യത്തെ പട്ടാളക്കാരനായ ഊറിയായുടെ ഭാര്യ ബത്ശേബയെ വ്യഭിചരിച്ചതായും അവളെ ഭാര്യയാക്കാനായി ഊറിയയെ യുദ്ധമുന്നണിയിലേക്കയച്ച് കൊല്ലിച്ചതായും ബൈബിള് പറയുന്നു (ശാമുവേല് 11:1-16). പ്രവാചകനായ സോളമന് ദൈവശാസന ധിക്കരിച്ച് വിലക്കപ്പെട്ടവരെ വിവാഹം കഴിച്ചതായും ബൈബിളില് കാണാം (രാജാക്കന്മാര് 11: 1-14).
എന്തുകൊണ്ട് ബൈബിളിലും ഖുര്ആനിലും പരാമര്ശിക്കപ്പെട്ട ചരിത്രപുരുഷന്മാര് തമ്മിലുള്ള പ്രകടമായ ഈ അന്തരം എന്ന് ചിന്തിക്കുമ്പോള് നമുക്ക് എത്തിച്ചേരാവുന്ന നിഗമനം. ബൈബില് അവലംബിച്ച് രചിച്ച ഒരു ഗ്രന്ഥമല്ല ഖുര്ആന് എന്നിടത്താണ്. മറിച്ച് ഖുര്ആനില്നിന്ന് ഭിന്നമായി ബൈബിള് പരാമര്ശങ്ങള് എങ്ങനെ വന്നു എന്നതിന് ഖുര്ആന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില് ലഭിക്കുന്ന മറുപടിയും ബുദ്ധിപരമായ സാധ്യതയും ഇതാണ്.
പൂര്വപ്രവാചകന്മാരുടെ പില്ക്കാല ശിഷ്യന്മാര് പ്രവാചകാധ്യാപനങ്ങളില്നിന്ന് വ്യതിചലിച്ച് ദുര്ബോധനങ്ങള്ക്ക് വശംവദരായപ്പോള് സ്വന്തം അധര്മങ്ങളും സദാചാരരാഹിത്യങ്ങളും പ്രവാചകന്മാരിലും ആരോപിക്കുകയും അത് വേദപുസ്തകങ്ങളില് കടന്നുകൂടുകയുമായിരുന്നു എന്നതാണ്. ഇങ്ങനെ കൈകടത്തപ്പെട്ട പൂര്വവേദങ്ങളുടെ അനുകരണമാണ് വിശുദ്ധ ഖുര്ആനെന്ന് അതിനെ സംബന്ധിച്ച നേരിയ അറിവെങ്കിലുമുള്ള ആരും ആരോപിക്കുകയില്ല. ദൈവദൂതന്മാരെപ്പറ്റി പ്രചരിപ്പിക്കപ്പെട്ട കള്ളക്കഥകള് തിരുത്തി അവരുടെ യഥാര്ഥ അവസ്ഥ അനാവരണം ചെയ്യുകയാണ് ഖുര്ആന് . അതുകൊണ്ടുതന്നെ ബൈബിള് പരിചയപ്പെടുത്തുന്ന പ്രവാചകന്മാരില് പലരും ചതിയന്മാരും തെമ്മാടികളും കൊടും കുറ്റവാളികളും ക്രൂരന്മാരുമാണെങ്കില്, ഖുര്ആനിലവര് എക്കാലത്തും ഏവര്ക്കും മാതൃകാ യോഗ്യമായ സദ്ഗുണങ്ങളുടെ ഉടമകളായ മഹദ് വ്യക്തികളാണ്; മനുഷ്യരാശിയുടെ മഹാന്മാരായ മാര്ഗദര്ശകരും. വിശുദ്ധ ഖുര്ആന്റെ മറ്റൊരു നാമം അല്ഫുര്ഖാന് സത്യാസത്യവിവേചകം എന്നാണ്. അതേ പ്രകാരം പൂര്വിക ഗ്രന്ഥങ്ങളിലുള്ളതിനെ സത്യമായി അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഗ്രന്ഥം കൂടിയാണ് ഖുര്ആന്.
നിഷ്പക്ഷനായ ഒരാള്ക്ക് ബൈബിള് അവലംബിച്ചാണ് ഖുര്ആന് രചിക്കപ്പെട്ടത് എന്ന ഒരു വിഭാഗത്തിന്റെ വിശ്വാസം പോലെ കേവലം ഒരു വിശ്വാസമായി ഇതിനെ കാണുകയോ ഈ രണ്ട് വാദങ്ങളെയും പരിശോധിക്കുകയോ ചെയ്യാം. ചിന്തിക്കുക: ഒരു പകര്ത്തി എഴുത്തിന്റെ ശൈലിയാണോ ഖുര്ആനുള്ളത്, അതല്ല നിര്ഭയം ഒരു അധികാര കേന്ദ്രത്തില് നിന്നുള്ള പ്രഖ്യാപനമോ എന്ന്.
'അല്ലയോ വേദക്കാരേ (ജൂതക്രൈസ്തവരേ), നമ്മുടെ ദൂതന് നിങ്ങളില് ആഗതനായിരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം വേദത്തില്നിന്ന് നിങ്ങള് പൂഴ്ത്തിവച്ചിരുന്ന ധാരാളം കാര്യങ്ങള് വെളിപ്പെടുത്തിത്തരികയും വളരെ കാര്യങ്ങള് നിങ്ങള്ക്കു വിട്ടൊഴിവാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നിങ്ങളില്, അല്ലാഹുവിങ്കല്നിന്നുള്ള വെളിച്ചവും സുവ്യക്തമായ വേദവും വന്നിരിക്കുന്നു. അതുവഴി, അല്ലാഹു അവന്റെ പ്രീതി തേടുന്നവര്ക്കു രക്ഷാസരണി കാണിച്ചുകൊടുക്കുകയും അവന്റെ ഹിതത്താല് അവരെ അന്ധകാരത്തില്നിന്ന് പ്രകാശത്തിലേക്കെത്തിക്കുകയും നേര്വഴിയിലേക്കു നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.' (5:15-16)
'ഓ മുഹമ്മദ്, പറഞ്ഞുകൊടുക്കുക: `അല്ലയോ മനുഷ്യരേ, നിങ്ങളുടെ അടുക്കല് നിങ്ങളുടെ റബ്ബിങ്കല്നിന്നുളള സത്യം വന്നെത്തിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇനി ആരെങ്കിലും സന്മാര്ഗം സ്വീകരിക്കുന്നുവെങ്കില് അതിന്റെ നേട്ടം അയാള്ക്കു തന്നെയാകുന്നു. ആരെങ്കിലും വഴി മാറിപ്പോവുകയാണെങ്കില് ആ മാര്ഗഭ്രംശത്തിന്റെ നാശവും അയാള്ക്കുതന്നെയാകുന്നു. ഞാനോ, നിങ്ങള്ക്കു മീതെ ഉത്തരവാദിത്വമേല്പിക്കപ്പെട്ടവനൊന്നുമല്ല.' (10:108-109)
(അവസാനിച്ചു)
